Praat mee; altijd baas in eigen buik?

Deze week wil ik jullie een aantal (verzonnen) situaties voorleggen waarbij de zwangere tegen het advies van haar arts/verloskundige ingaat. 

Een groot recht is dat wij baas zijn over ons eigen lichaam. Als een arts een behandeling adviseert is het aan JOU of je hier wel of niet in meegaat. Jij beslist of je een behandeling wilt of niet. Een second opinion is al heel normaal, maar ook een patiënt die kiest voor NIET behandelen komt steeds vaker voor. Mensen zijn beter geïnformeerd, weten beter wat de voor- en nadelen van een behandeling zijn en gaan hierdoor vaker in tegen het advies van de arts. Hun goed recht natuurlijk.

Maar wat als je zwanger bent? Ben je dan ook altijd zelf de baas over je eigen lichaam? Je draagt immers ook een kind in je, waar jouw beslissingen mogelijk ook effect op hebben.

Als een zwangere een behandeling weigert of tegen advies van haar verloskundige/arts in toch thuis wil bevallen bijvoorbeeld zijn er niet veel mogelijkheden om medewerking af te dwingen. De mogelijkheden die er wel zijn, zijn heel ingrijpend. Zo is er de mogelijkheid, als het reëel gevaar dreigt voor het kind, om de moeder uit de ouderlijke macht te zetten. In dat geval beslist de overheid dat het risico van het kind zwaarder weegt dan de zelfbeschikking van de moeder. Het wordt dan als mishandeling gezien. In geval dat de moeder uit de ouderlijke macht wordt gezet, is het kind beschermt door de overheid en mag een behandeling worden afgedwongen.
Een tweede mogelijkheid is dat de moeder ontoerekeningsvatbaar wordt verklaard, maar dat kan alleen als er echt sprake is van geestelijk onvermogen bij de moeder.

Artsen en verloskundigen mogen geen medische hulp weigeren. Als een patiënt tegen de wil van verloskundige/arts bijvoorbeeld thuis wil bevallen en dit blijft volhouden, ook na goed overleg en uitleg waarom ze beter in het ziekenhuis zou kunnen bevallen, dan mag je geen zorg weigeren.

Deze week wil ik op onze Facebook pagina graag over een aantal (verzonnen) situaties discussiëren waar een zwangere tegen het advies van haar arts/verloskundige ingaat. Ik ben benieuwd wanneer jullie vinden dat je baas in eigen buik blijft of dat ingrijpen (wat vergaande gevolgen kan hebben) noodzakelijk is.

Situatie van maandag 9-12:

Mevrouw A is 37 weken zwanger van haar derde kindje. De eerste is thuis geboren na een vlotte goed verlopen bevalling. De tweede is met een spoed keizersnede geboren. De baby lag bij de geboorte in stuitligging. Mevrouw wilde graag vaginaal bevallen en baalde erg dat ze in het ziekenhuis moest bevallen, maar gezien de risico's van een stuitbevalling was ze te overtuigen dat dit echt moest. Tijdens de bevalling was mw erg angstig, ze voelde zich niet thuis in het ziekenhuis, kon niet vrij bewegen omdat ze aan allerlei apparatuur lag en kon hierdoor haar weeën niet goed opvangen, wat bij de eerste juist zo goed was gegaan. Mw kreeg bij stimulatie om de weeën te versterken, hierdoor kon ze helemaal niet meer met de weeën omgaan en raakte in paniek. De ontsluiting vorderde maar niet. Uiteindelijk is besloten dat er een keizersnede gedaan moest worden.
Na een keizersnede is het beleid dat je niet meer thuis mag bevallen. De wond in de baarmoeder is een zwakke plek, waardoor er een verhoogd risico is op scheuren van de wond. als de wond scheurt moet je echt in het ziekenhuis zijn omdat daar de kans het grootst is dat het kind er snel, levend, uit gehaald kan worden. Het risico is heel erg laag, zeker bij een spontane bevalling, maar niet uit te sluiten. Het beleid in Nederland is nu eenmaal zo dat je alleen mag thuis bevallen als er geen enkel verhoogd risico is op complicaties.
Mw is tot 36 weken zwangerschap onder controle geweest bij de verloskundige. Dezelfde praktijk als waar ze van haar overige kinderen ook onder controle was. Ze heeft een heel goede band met de verloskundigen.
Vanaf 36 weken is mw verwezen naar de gynaecoloog. Zij heeft steeds aangegeven dat ze liever bij de verloskundigen wilde blijven, maar de verloskundige heeft haar uitgelegd wat het beleid is en dat zij toch heel graag wilden dat ze naar de gynaecoloog zou gaan. Mw is op consult geweest en heeft de gynaecoloog medegedeeld dat ze zich bewust is van de (kleine) risico's, maar dat ze besloten heeft dat ze toch thuis wil bevallen. Haar kindje ligt in hoofdligging, de zwangerschap is ongestoord verlopen en gezien de goede eerste bevalling ziet zij geen reden om naar het ziekenhuis te gaan. De gynaecoloog heeft mw nogmaals gewezen op het verhoogde risico van het scheuren van het litteken in de baarmoeder. Mw is hiervan goed op de hoogte en weet te vertellen hoe klein dit risico is.
De gynaecoloog blijft bij zijn standpunt dat een bevalling na een keizersnede in het ziekenhuis thuis hoort. Er ontstaat een vervelende sfeer die mw alleen maar sterkt in haar gedachte dat ze thuis wil bevallen. Er wordt nog een tijdje over een weer met argumenten gestrooid, maar mw houdt voet bij stuk. De gynaecoloog verteld haar dat alle risico's voor haarzelf zijn en dat het maar de vraag is of een verloskundige bereid is om haar te helpen bij haar thuisbevalling.

Mw komt op gesprek bij de verloskundige en verteld haar dat ze perse thuis wil bevallen. Ze verteld ook aan de verloskundig dat ze goed op de hoogte is van de (kleine) risico's die er zijn, maar dat ze weloverwogen heeft besloten niet in het ziekenhuis te willen bevallen.

Mag deze mw van jou thuis bevallen en zo ja, wat zijn de voorwaarden? Moet de verloskundige dit accepteren, wat moet verloskundige met mw afspreken wie het risico draagt bv.

 

Praat mee op onze Facebook pagina.

Morgen een ander voorbeeld. Ik ben heel benieuwd wanneer jullie vinden dat de zwangere in haar recht staat en wanneer jullie vinden dat de arts moet ingrijpen…

Minimaal 3 tekens

Jouw Tools Wijzers en Gidsen